Skip to content

24-uurseconomie in de erfgoedsector?

28 januari 2010

Zeven dagen in de week 24 uur per dag paraat?

In mijn laatste cursusblogpost over de 23 archiefdingen heb ik een aspect van het werken met Web 2.0 toepassingen aan de orde gesteld dat ik graag ook in mijn eigen blog wil aankaarten.

In het artikel De Digitale Bibliotheek op de website van Martijn Aslander komt de betekenis van de toepassing van Web2.0 in onder meer (culturele en erfgoed) instellingen ter sprake. Een instelling is gebaat bij medewerkers die kennis van zaken hebben. De kennis over Web2.0-toepassingen doe je voornamelijk op via internet en de toepassingen uitwerken en onderhouden doe je ook via internet.

In hoeverre wordt verwacht dat medewerkers van een erfgoedinstelling allerlei mogelijke Web2.0-toepassingen in hun eigen tijd gaan uitvoeren of op tijden waarop momenteel (nog) niet gewerkt wordt? Op zondag of om 22.00 uur ’s avonds chatdienst draaien? Om 1 uur ’s nachts nog even twitteren of yammeren? Tijdens je vakantie bloggen? Op je niet-werkdag(en) je werk-e-mail checken en reageren? In je vrije tijd allerlei Web2.0-toepassingen uitproberen?

Richtlijnen voor werken met sociale netwerken

Medewerkers die dat leuk en/of nuttig vinden doen dat uit zichzelf al. Maar ik denk dat het goed is als erfgoedinstellingen dit aspect van werken met Web 2.0-toepassingen op de agenda plaatsen. Misschien zijn er richtlijnen op te stellen: wat wordt een medewerker geacht wel en niet in werktijd (d.w.z. binnen reguliere openingsuren of klokuren 9-17 uur) te doen en wat wordt een medewerker geacht buiten werktijd te doen. Bijvoorbeeld: wie wil mag alles, maar van wie niet wil zal toch tenminste dat en dat verwacht worden. Als een instelling ertoe overgaat regulier Web 2.0-gerelateerde diensten buiten klokuren aan te bieden, zou voor de medewerkers ook helder moeten zijn wat daar tegenover staat, zoals dat ook voor de weekend- en avonddiensten geregeld is. Ook lijkt het mij goed om na te denken over het treffen van uitzonderingsregelingen voor mensen die bijvoorbeeld op grond van hun levensovertuiging of vanwege hun gezondheid niet op bepaalde dagen of tijden kunnen of willen werken.

Nadenken over (on?)wenselijkheid van 24-uur service

Ik heb zo gauw geen pasklare antwoorden paraat, maar als culturele instellingen kunnen we uiteraard kijken naar regelingen die andere instellingen en bedrijven hebben getroffen om 24-uurs service aan te bieden.

Want het is niet ondenkbaar dat ook erfgoedinstellingen op termijn naar een 24-uurseconomie (al dan niet fysiek binnen de instelling of vanuit huis of van waar dan ook ter wereld) zullen overgaan. Het lijkt me daarom goed om daarop vooruitlopend ook over deze aspecten eens na te denken.

3 reacties leave one →
  1. 29 januari 2010 10:18

    Dat ben ik helemaal met je eens. Soms denk ik dat ik iets te veel in herhaling val, te vaak verwijs naar postings uit het archief, maar als ik iets heb geleerd is het wel dat die herhaling bittere noodzaak is…en op termijn toch ook wel eens vruchten afwerpt. Geduld komt goed van pas in de sector🙂

  2. 29 januari 2010 09:55

    @Edwin, leuk dat je reageert, dank je wel! Meten wat de productie is, is nog te doen, maar resultaatmeting ‘the return of investment’ kan soms lastig zijn, want je bent daarbij afhankelijk van anderen die iets met jouw werk, aanbod en ideeën gaan doen. Dat is wel te sturen, maar niet tot in het oneindige. En inderdaad, erfgoedinstellingen moeten nog wennen aan het idee van flexibel (qua werkplek en qua tijd) werken. Maar dat komt vast wel goed, het gaat alleen niet zo snel…🙂 Als instellingen medewerkers die van hun hobby hun werk maken en van hun werk hun hobby maken (dus dan loopt werk en privé wel door elkaar, maar dat levert meestal meer voordeel op voor de instelling dan voor de privésituatie) koesteren en stimuleren, dan gaan we de goede kant op. Omdat ik dit een belangrijk punt vind, heb ik het daarom ook nog maar eens in mijn eigen blog gezet. Want door er aandacht voor te blijven vragen, net zoals jij dat zojuist deed met die functieomschrijving van het Radboud in Nijmegen, blijft het in de picture.

  3. 29 januari 2010 09:01

    Het ligt nog steeds erg gevoelig, dat mensen thuis laten werken. Het benodigde ‘radicale vertrouwen’ (radical trust) is er gewoon nog niet. Ik denk dat je dat vertrouwen goed kunt kweken door goed te meten wat de productie is, en ‘the return of investment’, maar het begint er wel mee dat organisaties daar open voor moeten staan, daar zit nu het knelpunt nog.
    Afgelopen week had ik nog een functiegesprek en dan zie je toch dat veel van de dingen die je vanuit het gedachtengoed van je werk doet beschouwd worden als hobby. Lastig te doorbreken, want feitelijk is dat het ook. Maar wat is er mis met je werk als hobby? Dat kun je beter koesteren dan de lieden die met tegenzin hun dagschema komen afdraaien, volgens mij.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: