Spring naar inhoud

Wat niet weet, deert soms wel

15 augustus 2018

Indie-herdenking2018collage

Het kind zit aan tafel. Het heeft een mooi wit vel papier gekregen. De kleurdoos met een heleboel prachtige kleurtjes is open. Het kind kiest zijn lievelingskleur. Rood. Ingespannen tekent het iets moois. Voor mama. Als de tekening af is loopt het kind naar zijn moeder. ‘Kijk mama, voor jou’. Op het witte papier heeft het een grote rode bal getekend. ‘Voor mij?’ De moeder kijkt, trekt wit weg, grist de tekening uit de handen van het kind en verscheurt het vel papier. De moeder heeft als kind in een Jappenkamp gezeten.

Dit verhaal is overgeleverd uit de familie. Ik moest er aan denken toen ik gisterenavond verder las in het prachtige boek Pier en Oceaan van Oek de Jong.

“Drijvend op het water stak hij zijn handen in de wieren (…) Na anderhalf uur was hij weer in het stille huis. Hij was opgewonden. Uit zijn badtas haalde hij de strengen wier die hij met zoveel moeite had losgetrokken van tussen de stenen (…) Tijdens de vakantie had hij elke dag van het strand schelpen meegenomen voor zijn moeder (…) bijna alles wat je op het strand kon vinden vond ze mooi. Abel hield de stukken wier onder de kraan om ze nat te maken en te laten glanzen. (…) Zou de dit wel mooi vinden? (…) Haast als een offerande kwam Abel het haar brengen, de schaal opheffend. (…) ‘Voor u’. ‘Voor mij?’ Zijn moeder kwam half overeind en leek te schrikken van de wieren. Ze kokhalsde. Abel zag hoe ze zich plotseling nog verder oprichtte, op een elleboog, een hand voor haar mond. Er gulpte iets uit haar mond. Van onder haar hand kwam een gele brij gedropen.”

Uit: Oek de Jong. Pier en oceaan. Amsterdam, Uitgeverij Augustus, 2012. pp. 272-273.

Een vriendin van de moeder,waarmee ze een bijzondere relatie had gehad, had een eind aan haar leven gemaakt en was op het strand gevonden, “gewikkeld in de lange wieren van de oceaan”. (ibid. p. 263).

Je kunt niet alles van iedereen weten. En niet iedereen heeft behoefte om alles te vertellen. Maar het is niet altijd zo dat ‘wat niet weet, wat niet deert’. Wat niet weet kan soms wel deren.

En het kind van de tekening? Dat is inmiddels al lang volwassen en vergezelt zijn moeder sinds jaar en dag elk jaar op 15 augustus naar de Nationale Indië-herdenking in Den Haag.

Advertenties
No comments yet

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: